Aan een website verandert alles een keer. De vormgeving, de teksten, het menu, soms zelfs het hele systeem eronder. Eén ding hoort te blijven staan: het adres van je pagina's. Dat is wat mensen bewaren, delen en aanklikken, en wat Google jarenlang onthoudt.
Toch is dat adres op de meeste sites een gewoon invulveld dat iedereen naar eigen inzicht vult. De ene redacteur typt een korte kreet, de ander plakt de volledige titel erin met jaartal en al. Twee jaar later is er geen lijn meer te ontdekken en durft niemand nog iets te wijzigen.
Van invulveld naar beleid
Een slugbeleid is niets meer dan de afspraak dat het systeem het adres maakt en de mens het goedkeurt, volgens vaste regels per soort pagina. In een recent project heb ik dat als volgt ingericht.
Het adresveld staat standaard op slot. Het systeem stelt zelf een adres voor op grond van de titel en het paginatype: een artikel krijgt een beschrijvend adres van vier tot acht woorden, een productpagina een kortere, een categorie een enkelvoudig woord. Wie het toch wil wijzigen, moet het veld eerst opengooien, en krijgt dan te zien wat de gevolgen zijn.
Daarnaast draait er een adviesronde over de bestaande pagina's. Die kijkt of een adres nog past bij de inhoud, of hij te kort is om iets te zeggen, en of er twee pagina's zijn die hetzelfde willen heten. Het advies is een voorstel, geen automatische wijziging. Adressen omgooien zonder erbij na te denken is precies wat je met beleid wilt voorkomen.
Structuur zit in de mappen
Het tweede deel van het verhaal is de weg ernaartoe. Een adres als /blog/hoe-maak-ik-goede-koffie/ vertelt alleen dat het een artikel is. Een adres als /blog/basistechniek/hoe-maak-ik-goede-koffie/ vertelt ook waar het over gaat en waar het bij hoort.
Die tussenlaag doet meer dan netjes staan. Zoekmachines lezen er de opbouw van je site uit af, bezoekers zien in de kruimelbalk waar ze zijn, en jij krijgt een plek om verwante artikelen bij elkaar te zetten. Een rubriek met twaalf artikelen die naar elkaar verwijzen, doet het beter dan twaalf losse artikelen die elkaar niet kennen.
Blogs met een doel, niet met een aantal
Hier raakt het adres aan de inhoud. Veel bedrijven publiceren blogs omdat het moet: twee per maand, want dat is goed voor Google. Wat er precies in staat en waar het in de site aanhaakt, wordt niet gevraagd.
Het resultaat is een stapel losse artikelen die nergens onder hangen, nergens naar verwijzen en nergens vandaan bereikbaar zijn. In vakjargon heet zoiets een weespagina. Praktisch gezien is het een pagina waar niemand langskomt.
Een artikel verdient zijn plek als je drie vragen kunt beantwoorden voordat je begint:
Kun je die drie niet invullen, dan schrijf je iets waar het adres ook niet meer van te maken is. Vier artikelen per jaar die ergens over gaan verslaan vierentwintig artikelen die vooral bestaan.
Verwijzingen met een houdbaarheidsdatum
Verandert er toch een adres, dan leg je een verwijzing aan van oud naar nieuw. Dat is standaardwerk. Wat vaak ontbreekt, is het opruimen ervan.
Op een oude site staan al snel honderden van die verwijzingen, waarvan de meeste al jaren door niemand meer worden gebruikt. Ze vertragen elke aanvraag en niemand durft ze weg te halen, want misschien is er nog iemand.
Daarom geef je elke verwijzing een teller en een datum. Wordt hij een jaar lang niet gebruikt, dan mag hij weg, en dat weet je omdat je het hebt gemeten in plaats van gegokt.
Afbeeldingen hebben ook een adres
Dit is het deel dat bijna altijd wordt overgeslagen. Een afbeelding is ook een bestand met een eigen adres, en dat adres is de bestandsnaam.
DSC_00471.jpg zegt niets. houten-steiger-zonsopkomst.jpg zegt precies wat het is. Google Afbeeldingen leest die naam mee, en dat is een zoekingang die veel bedrijven volledig laten liggen.
Daar bovenop komt de alt-tekst: de beschrijving van de foto in de code van de pagina. Bezoekers met een screenreader horen die voorgelezen. Zoekmachines gebruiken hem om te snappen wat er te zien is. En werk je meertalig, dan hoort die beschrijving per taal te bestaan, terwijl de foto zelf maar een keer in je beeldbank staat.
Bestandsnaam en alt-tekst zijn samen hetzelfde principe als een slugbeleid, alleen dan voor beeld: het systeem stelt voor, de mens keurt goed, en wat eenmaal vaststaat blijft staan. Hoe je die beschrijvingen automatisch laat schrijven, staat in het artikel over een beeldbank die zichzelf bijhoudt.
Wat het oplevert
Een site met beleid op adressen is makkelijker te verbouwen, want je weet wat er vastligt. Hij is beter vindbaar, want elke pagina zegt in zijn adres al waar hij over gaat. En hij is goedkoper in onderhoud, want niemand hoeft nog uit te zoeken waarom een oude link doodloopt.
Het mooiste is dat het niets extra's kost. Deze regels leg je een keer vast, waarna het systeem het werk doet.
Lees ook
Wil je weten of jouw adressen nog een lijn hebben? Plan een
. Een scan over je bestaande pagina's laat binnen een dag zien waar het uit elkaar loopt.
Bert